Charles Alphonse Du Fresnoy

1611 - 1668 French

Beroemd om Latijns kunstgedicht

Charles Alphonse du Fresnoy, Franse schilder en kunsttheoreticus Du Fresnoy werd geboren in Parijs, als zoon van een apotheker. Hij was voorbestemd voor het medische beroep en kreeg een goede opleiding in Latijn en Grieks; maar omdat hij een natuurlijke aanleg voor de schone kunsten had, wilde hij zich niet toeleggen op zijn beoogde roeping en mocht hij de beginselen van het ontwerp leren onder leiding van Perrier en Vouet. Op eenentwintigjarige leeftijd vertrok hij zonder middelen naar Rome; hij tekende ruïnes en architecturale onderwerpen. Na twee jaar die hij zo doorbracht, kwam hij zijn oude medestudent Pierre Mignard weer tegen en kreeg met diens hulp enige verbetering van zijn professionele vooruitzichten. Hij bestudeerde Rafaël en de antieken, vertrok in 1633 naar Venetië en keerde in 1656 terug naar Frankrijk. Twee jaar lang was hij nu in dienst om altaarstukken in het kasteel van Raincy te schilderen, landschappen, enz. Zijn dood werd veroorzaakt door een beroerte gevolgd door verlamming; hij stierf in Villiers-le-Bel, bij Parijs. Hij is nooit getrouwd geweest. Zijn schilderwerken zijn weinig in aantal; ze zijn correct van tekening, met iets van de Carracci in ontwerp en van Titiaan in kleuring, maar missen vuur en expressie, en zijn onvoldoende om zijn naam in enig eminente reputatie te houden. Tegenwoordig wordt hij bijna volledig herinnerd als schrijver in plaats van schilder. Zijn Latijnse gedicht, De arte graphica, is geschreven tijdens zijn verblijf in Italië en bevat zijn observaties over de schilderkunst; het kan een kritisch traktaat over de praktijk van de kunst worden genoemd, met algemeen advies voor studenten. De voorschriften zijn volgens de normen van zijn tijd steekhoudend; de poëtische verdiensten zijn eerder schamel. De Latijnse stijl is voornamelijk gebaseerd op Lucretius en Horatius. Dit gedicht werd voor het eerst gepubliceerd door Mignard en is in verschillende talen vertaald. In 1668 werd het in het Frans vertaald door Roger de Piles; Dryden vertaalde het werk in Engels proza; vervolgens volgde een versie in verzen door Mason, waaraan Sir Joshua Reynolds enkele annotaties toevoegde.