Charles Lock Eastlake

1793-1865 English

Geleerde schilder en galerie-directeur

Sir Charles Lock Eastlake PRA was een Britse schilder, galerijdirecteur, verzamelaar en schrijver uit het begin van de 19e eeuw. Eastlake werd geboren in Plymouth, Devon, als de vierde zoon van een advocaat bij de Admiraliteit. Hij kreeg onderwijs aan lokale grammarscholen in Plymouth en kortstondig aan Charterhouse (toen nog in Londen). Hij was vastbesloten schilder te worden en werd in 1809 de eerste leerling van Benjamin Haydon en student aan de scholen van de Royal Academy in Londen, waar hij later exposeerde. Zijn eerste tentoongestelde werk werd echter in 1815 getoond in de British Institution, het jaar waarin hij ook Parijs bezocht en werken bestudeerde in het Louvre (toen bekend als het Musée Napoléon). Zijn eerste opmerkelijke succes was een schilderij getiteld Napoleon aan boord van de Bellerophon in Plymouth Sound (1815; National Maritime Museum, Londen). Zoals veel andere mensen destijds, had Eastlake een boot gehuurd om hem naar het schip te brengen waarop Napoleon gevangen werd gehouden in de haven van Plymouth. Hij schetste hem vanaf de boot. In 1816 reisde hij naar Rome, waar hij leden van de Britse elite schilderde die in Italië verbleven, waaronder zijn collega-kunstenaars Sir Thomas Lawrence en J. M. W. Turner. Hij reisde ook naar Napels en Athene. Hoewel hij voornamelijk op het Europese vasteland verbleef, stuurde Eastlake regelmatig werken naar Londen om te worden tentoongesteld, en in 1827 werd hij verkozen tot lid van de Royal Academy. Drie jaar later keerde hij permanent terug naar Engeland, waar hij doorging met het schilderen van historische en bijbelse taferelen gesitueerd in Mediterrane landschappen. Als kunsthistoricus vertaalde hij Goethes Zur Farbenlehre (Kleurenleer, 1840). Hij bewerkte het Handbuch der Geschichte der Malerei (Handboek van de geschiedenis van de schilderkunst) van Franz Kugler, voorzien van uitgebreide en waardevolle aantekeningen; de eerste Engelse versie werd vertaald door 'een dame', mevrouw Margaret Hutton. Deze publicaties en Eastlakes reputatie als kunstenaar leidden in 1841 tot zijn benoeming tot secretaris van de Fine Arts Commission, het orgaan dat verantwoordelijk was voor overheidssteun aan de kunst. Hij vestigde zich in Fitzroy Square. Nadat hij de National Gallery in Londen al had geadviseerd over aankopen, werd hij in 1843 benoemd tot tweede conservator van de galerij, een functie die hij later neerlegde om weer te gaan schrijven en schilderen. In 1845 werd hij verkozen tot erelid van de National Academy of Design. In 1849 trouwde hij met Elizabeth Rigby, een kunsthistorica en vertaler van Duitse kunstgeschiedenissen, en vormden zij een formidabel schrijverspartnerschap op het gebied van kunstgeschiedenis. Van 1850 tot 1865 was hij de tweede voorzitter van de Birmingham Society of Artists. In 1850 gekozen tot voorzitter van de Royal Academy en geridderd, werd hij een opvallende figuur in het Britse kunstestablishment; in 1853 werd hij benoemd tot eerste voorzitter van de Photographic Society en in 1855 tot eerste directeur van de National Gallery. Zijn directeurschap werd ontsierd door de duidelijke mislukking van de National Gallery om te voldoen aan de voorwaarden van de nalatenschap van J.M.W. Turner, zijn voormalige vriend. De Universiteit van Cambridge verleende hem in 1864 een eredoctoraat. Eastlake overleed op kerstavond 1865 in Pisa, Italië, en is begraven op Kensal Green Cemetery in Londen. Zijn testament voorzag erin dat de Galerij zijn eigen schilderijencollectie zou aankopen. Lady Eastlake verkocht de collectie kunstgeschiedenisboeken van haar man aan de bibliotheek van de Galerij.