Hendrik Frans de Cort

1742-1810 Flemish

Engelse topografische gezichten

Hendrik de Cort of Hendrik Frans de Cort was een Vlaamse landschapsschilder en tekenaar. Zijn internationale carrière bracht hem naar Antwerpen, Parijs, Engeland en Wales. Hij wordt voornamelijk herinnerd om zijn topografische schilderijen en tekeningen van Engelse kastelen, landhuizen, parken en ruïnes. Hendrik de Cort studeerde in Antwerpen onder Henricus Josephus Antonissen en Willem Jacob Herreyns. In 1770 werd hij meester in het Antwerpse Sint-Lucasgilde. Toen aartshertog Maximiliaan Frans van Oostenrijk in 1774 door de Oostenrijkse Nederlanden reisde, benoemde hij De Cort tot zijn persoonlijke schilder, mogelijk op aandrang van prins Karel Alexander van Lotharingen, destijds gouverneur-generaal van de Oostenrijkse Nederlanden. Hij verhuisde na 1776 naar Parijs. Hij werd in 1779 toegelaten (reçu) tot de Académie royale de peinture et de sculpture. Hij werd de 'gewone' schilder van de Prince de Condé, voor wie hij in 1781 topografische gezichten op het Château de Chantilly schilderde. De Cort keerde in 1782 terug naar Antwerpen. Hier was hij in 1788 een van de oprichters van een kunstenaarsgenootschap bekend als het Genootschap ter aanmoediging der Schoone Kunsten, bekend onder zijn korte vorm als de Konstmaatschappij (het 'Kunstgenootschap'). Andere oprichters waren Balthasar Paul Ommeganck, Pieter Faes, Mejuffrouw Herry, Jan Josef Horemans de Jonge, Ferdinand Verhoeven, Hendrik Aarnout Myin, Frans Balthazar Solvyns, Mattheus Ignatius van Bree, Maria Jacoba Ommeganck, Marten Waefelaerts en vele anderen. Het doel van het genootschap was de bevordering en waardering van de kunstwerken van zijn verschillende leden in een informele setting. De Cort zou niet lang lid van het genootschap blijven, aangezien hij Vlaanderen verliet na de Brabantse Omwenteling van 1789. Hij vestigde zich rond 1790 in Londen en bleef voor de rest van zijn leven in Engeland. Daar bouwde hij een zeer succesvolle praktijk op als schilder van landhuizen, kastelen, kathedralen en andere gezichten. Hij kreeg veel opdrachten van de adel en andere belangrijke beschermheren. Hij stond zo in een lange traditie van Vlaamse schilders die topografische schilderijen maakten van de landgoederen van de Britse adel, waartoe kunstenaars behoren als Jan Siberechts, Peter Tillemans en Pieter Andreas Rijsbrack. Veel van zijn werken werden tussen 1790 en 1806 tentoongesteld in de Royal Academy en de British Institution. Hij stierf in Londen.