Zonder titel VII
Saÿen gebruikt gedurfde, gebarende streken om een ritmisch, geabstraheerd landschap te creëren dat aanvoelt als een uitzicht door een raam. Dikke zwarte lijnen vormen een zwaar kader, dat verticale markeringen die bomen suggereren en horizontale banden die een tuinpad of water aanduiden, omsluit. Als Amerikaanse modernist die experimenteerde met het synchromisme en kubisme, was Saÿen geïnteresseerd in het reduceren van vormen tot hun essentiële shapes en visuele ritmes. Dit werk vangt de energie en structuur van een scène rather dan zijn realistische details, en toont de experimentele geest van de kunst uit het begin van de 20e eeuw.
Views: 1